نمی خواستم شعرهایم تلخ باشد

نمی‌دانست- یا نمی توانست باور کند- که روزی خورشید فراموش شده، می‌دمید طاقچه‌های برف، می‌پوسیدند دانه‌ها از خواب می‌پریدند ذره‌های کوچک زندگی در نارنجی‌ها و سبز‌های روشن می درخشیدند کسی او را از سایه‌اش می‌شناخت کسی او را می‌یافت حتی اگر رفته بود تا دورترین آبی‌های جهان تا ساکت ترین خیابان‌های سفید تا بربادرفته‌ترین نشانی‌ها.